Οι εκπαιδευτικοί έχουμε φωνή…

 H αθώωση της Μελέκ Ιπέκ για τη δολοφονία του άνδρα της, μετά από 4 μήνες φυλάκισης στη γειτονική Τουρκία έφερε για μια ακόμη φορά στο προσκήνιο το θέμα της κακοποίησης των γυναικών. Ένα θέμα που παρά τις κατακτήσεις και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών, είναι επίκαιρο και αφορά ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών και στη χώρα μας.

Η βία κατά των γυναικών μπορεί να χαρακτηριστεί λεκτική, ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική, κοινωνική υπό την έννοια του περιορισμού της κοινωνικής ζωής του θύματος και οικονομική, υπό την έννοια της στέρησης της οικονομικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας.

Όλα αυτά έχουν γιγαντωθεί στην εποχή της πανδημίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Ισότητας οι κλήσεις για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας τον Απρίλιο έφθασαν τις 648. Οι κλήσεις αυτές σχεδόν τετραπλασιάστηκαν το μήνα της «καραντίνας» σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα, το Μάρτιο, που καταγράφηκαν 166 κλήσεις για παρόμοια περιστατικά. Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει ότι επτά στα δέκα περιστατικά βίας καταγγέλθηκαν από τα ίδια τα θύματα και τρία στα δέκα καταγγέλθηκαν από τρίτα πρόσωπα, όπως γονείς, παιδιά, αδέρφια, γείτονες και φίλοι.

Οι λόγοι αυτής της αύξησης είναι πολύ συγκεκριμένοι. Αρχικά, η πανδημία από μόνη της είναι μια κατάσταση κατά την οποία το άτομο δεν ελέγχει τη ζωή του. Ο θύτης όμως χρειάζεται να νοιώθει ότι ελέγχει την ημέρα του κι αυτή η αδυναμία μπορεί να τον κάνει να κινηθεί ενάντια στο θύμα του, προκειμένου να νοιώσει ότι ανακτά κάποιο έλεγχο. Προφανώς μια ήδη κακή σχέση, με προβλήματα και εντάσεις θα χειροτερεύσει. Εξάλλου, οι οικονομικές δυσκολίες είναι μια πηγή άγχους που οδηγεί σε περισσότερη κακοποίηση, ενώ η οικονομική κρίση δυσκολεύει τα θύματα σε περίπτωση που έχουν σχεδιάσει να φύγουν από μια κακοποιητική σχέση καθώς δε θα έχουν τους ανάλογους πόρους.

Επιπρόσθετα, η κοινωνική υποστήριξη από τους φίλους, συναδέλφους και την οικογένεια είναι απαραίτητη για τα άτομα που κακοποιούνται. Η τηλεργασία περιορίζει την κοινωνική συναναστροφή όταν για μερικούς, το εργασιακό περιβάλλον αποτελούσε μια ευκαιρία διαφυγής από τον ελεγκτικό σύντροφο. Και προφανώς η κοινωνική αποστασιοποίηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον βίαιο σύντροφο ως εργαλείο άσκησης ελέγχου εμποδίζοντας ευκαιρίες για υποστήριξη και διατήρηση πηγών ασφαλείας. Την ίδια στιγμή το θύμα δεν μπορεί να βρει καταφύγιο σε σπίτι φίλου ή συγγενή, ιδίως αυτοί που έχουν μεγάλης ηλικίας ανθρώπους ή παιδιά στο σπίτι, από φόβο μην εκθέσουν την οικογένειά τους στον ιό.

Για όλους αυτούς τους λόγους οι έννοιες ισότητα, ελευθερία, δικαιώματα μπορεί να αποτελούν νόμοι των κράτους αλλά συχνά μένουν απλώς άψυχες λέξεις στο χαρτί. Η βία κατά των γυναικών είναι μία από τις πιο επαίσχυντες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών ή πλούτου. Όσο συνεχίζεται, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάνουμε ουσιαστική πρόοδο προς την ισότητα, την ανάπτυξη και την ειρήνη.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να ληφθούν μέτρα. Απαιτείται ενίσχυση των οικονομικών και ανθρώπινων πόρων για την παροχή υπηρεσιών στήριξης προκειμένου να ανταποκριθούν επαρκώς στην τρέχουσα κατάσταση. Όλες οι κυβερνητικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, πρέπει να συλλέγουν δεδομένα τα οποία να αξιοποιούνται για τη λήψη μέτρων πρόληψης και καταπολέμησης της βίας κατά των γυναικών. Τα μέτρα πρέπει να προσαρμόζονται στις αυξημένες ανάγκες κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Τώρα είναι η ώρα το κράτος να ευαισθητοποιήσει το κοινόμέσα από όλα τα διαθέσιμα κανάλια επικοινωνίας έντυπα, τηλεόραση, ψηφιακά κ.λπ. για να ενημερώσει τόσο για τον αυξημένο κίνδυνο της βίας κατά των γυναικών όσο και για τις υφιστάμενες υπηρεσίες στήριξης θυμάτων.

Οι γυναίκες πρέπει να νιώσουν ασφαλείς και να εξασφαλίσουν ένα γαλήνιο περιβάλλον, για τις ίδιες και τα παιδιά τους. Τίποτα δεν είναι εύκολο, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η πανδημία θα περάσει αλλά η ενδοοικογενειακή βία θα εξακολουθήσει, να βασανίζει τις επόμενες γενιές. Όλοι οφείλουμε να δράσουμε για ένα καλύτερο αύριο.

Αφροδίτη Πασχαλίδου

Φιλόλογος του

Αριστοτελείου Εκπαιδευτηρίου

 
 
  Σε διάστημα λίγων μόλις ετών, η είσοδος του διαδικτύου (internet) στην καθημερινότητά μας άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντλούμε πληροφορίες, μαθαίνουμε, ολοκληρώνουμε τις συναλλαγές μας, ψυχαγωγούμαστε και επικοινωνούμε. Σήμερα τo διαδίκτυο κατέχει κεντρική θέση στις ζωές μας και αποτελεί βασικό αγωγό ανταλλαγής εκατομμυρίων πληροφοριών ημερησίως. Η επονομαζόμενη Γενιά Ζ (Generation Z), τα άτομα δηλαδή που γεννήθηκαν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και ύστερα, έχει μεγαλώσει σε έναν ψηφιακό περιβάλλον και έχει στη διάθεσή της ένα πλήρως λειτουργικό διαδίκτυο και  κοινωνικά μέσα δικτύωσης.  Ωστόσο με την αυξανόμενη ενσωμάτωση της τεχνολογίας στις σχολικές κοινότητες, ολοένα και περισσότεροι γονείς, εκπαιδευτικοί και ειδικοί (σχολικοί σύμβουλοι) καλούνται να συνεργαστούν, προκειμένου να εντοπίσουν τους μαθητές που παρουσιάζουν τα πρώτα σημάδια Εθισμού στο Διαδίκτυο, ώστε να προβούν έγκαιρα στις κατάλληλες παρεμβάσεις, για τη διασφάλιση της  ψυχικής υγείας των μαθητών. 
Περισσότερα
Μεταξύ των μεγάλων επιτευγμάτων των μαθηματικών στην αστρονομία είναι η ανακάλυψη του όγδοου και τελευταίου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος του Ποσειδώνα  που είναι ο μόνος πλανήτης που δεν ανακαλύφθηκε μέσω παρατήρησης αλλά μέσω υπολογισμών.
Αυτό το επίτευγμα οφείλεται στον Γάλλο μαθηματικό και αστρονόμο Ουρμπέν Λε Βερριέ τον 19ο αιώνα.
Από τα τέλη του 18ου αιώνα πολλοί αστρονόμοι είχαν παρατηρήσει πως η τροχιά του πλανήτη Ουρανού (εκείνη την εποχή ήταν ο τελευταίος γνωστός πλανήτης) δεν ακολουθούσε με ακρίβεια την τροχιά που προέβλεπε ο νόμος της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα. Δύο εξηγήσεις μπορούσαν να υπάρχουν: είτε η θεωρία του Νεύτωνα ήταν λανθασμένη, είτε κάποιο άλλο άγνωστο ακόμη ουράνιο σώμα ευθυνόταν για τις παρεκκλίσεις της τροχιάς του Ουρανού. Χρειάστηκαν δύο χρόνια υπολογισμών και επίπονης εργασίας από τον Λε Βερριέ για να καταλήξει σε κάποιο αποτέλεσμα.
Τη νύχτα της 23ης προς 24ης Σεπτεμβρίου 1846, ο Γερμανός αστρονόμος Γκότφριντ Γκάλλε έστρεψε το τηλεσκόπιό του προς το σημείο που του είχε υποδείξει ο Λε Βερριέ και είδε μια  μικρή υποκύανη κουκίδα χαμένη στο βάθος του νυχτερινού ουρανού. Σε απόσταση μεγαλύτερη από τέσσερα δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη ο πλανήτης ήταν όντως εκεί!
Η δύναμη των εξισώσεων κατάφερε να αποκαλύψει και να περιγράψει τα βήματα του νέου πλανήτη γύρω από τον Ήλιο
Αθανάσιος Ανδρικάκης
Μαθηματικός του
Αριστοτελείου Εκπαιδευτηρίου

Εφηβεία

Γράφει ο Αθανάσιος Ανδρικάκης,

καθηγητής στο Αριστοτέλειο Εκπαιδευτήριο  Σερρών.

Στην αναταραχή της εφηβείας καθώς οι ορμόνες πλέον  αναλαμβάνουν πρωταρχικό  ρόλο, ο έφηβος ( αγόρι ή κορίτσι) βιώνει τις σωματικές του αλλαγές σιωπηλά, πολλές φορές μαρτυρικά καθώς εγκαταλείπει τον ήρεμο και ασφαλή κόσμο της παιδικής του ηλικίας βγάζοντας  όλα τα έπιπλα από το δωμάτιο του μυαλού του χωρίς να ξέρει ακόμη πως να τα επανατοποθετήσει.

Γίνεται λοιπόν εγωιστικός, απαιτεί σεβασμό, ενώ συχνά στα παιδιά παριστάνει τον ενήλικα και στους ενήλικες το παιδί καθώς διαθέτει παιδική ψυχή σε σώμα μεγάλου ή ωριμότητα σε σώμα παιδικό.

Νοιώθει την ανάγκη να ανεξαρτητοποιηθεί από τους γονείς του και δημιουργεί πλατύσκαλα σιγουριάς καθώς ηρωοποιεί σύγχρονα είδωλα ή όσους αψηφούν τις αρχές.

Τη μια μέρα γυρίζει ατημέλητος και την άλλη φροντίζει τον εαυτό του μέχρι κοκεταρία.

Καταδικάζει τους μεγάλους για τον κομφορμισμό τους αν κι αυτός σε μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να τον υιοθετήσει. Προς το παρόν όμως νοιώθει την ανάγκη να ζει επαναστατικά.

Τον αρχικό ενθουσιασμό του το διαδέχεται η απογοήτευση ενώ τα μεγάλα σχέδια και τα  όνειρα τα γκρεμίζουν οι αμφιβολίες και η αδιαφορία.

Βάζει στο στόχαστρο τους πάντες και τα πάντα.

Γονείς, καθηγητές, κοινωνία, θρησκεία, πολιτεία, οποιαδήποτε μορφή κατεστημένου και έκφραση καταπίεσης.

Σκοντάφτει όμως συνεχώς στην πραγματικότητα κι έτσι αρχίζει - χωρίς να το αντιλαμβάνεται – να προσαρμόζεται καθώς μαθαίνει πού τελειώνει αυτός και πού αρχίζουν οι άλλοι.

Η εφηβεία  ανέκαθεν υπήρξε το μεγάλο σταυροδρόμι των επιστημών καθώς ιατρική, ψυχολογία ,κοινωνιολογία, παιδαγωγική βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να αναλύσουν, να κρίνουν, να ψάξουν για λύσεις πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Μια ύπαρξη που δοκιμάζεται συνεχώς καθώς ο έφηβος επανατοποθετείται αντιτιθέμενος, δίνοντας έτσι στους γονείς του την εντύπωση πως ψάχνει με κάθε τρόπο να προκαλέσει έριδες και συγκρούσεις

Σχολείο, επαγγελματικός προσανατολισμός, αυτονομία, διασκεδάσεις, νυχτερινές έξοδοι, σχέσεις με το άλλο φύλο γίνονται θέματα συζητήσεων και τριβών.

Οι συνομήλικοι και γενικότερα η παρέα αποτελούν ένα δεύτερο  βοηθητικό εγώ για τον έφηβο που το έχει ανάγκη. Έτσι για να γίνει αποδεκτός θα πρέπει να ασπαστεί την ομάδα - παρέα καθώς αυτή ρυθμίζει την αυτοεκτίμησή του, τον ελέγχει, τον καθοδηγεί, του θέτει τα πρότυπα συμπεριφοράς και τα καινούρια κριτήρια.

Χτενίζει λοιπόν τα μαλλιά του όπως η ομάδα που ανήκει, ακούει το ίδιο είδος μουσικής, μιλάει την ίδια γλώσσα, ντύνεται με τον ίδιο τρόπο.  Όλα αυτά είναι η νέα του ΄΄στολή΄΄ που πρέπει να φορέσει για να γίνει αποδεκτός. Αν τολμήσει να διαφοροποιηθεί η ομάδα θα τον εξοστρακίσει καθώς απειλείται το ναρκισσιστικό κλίμα της. Ταυτόχρονα όμως η ομάδα φροντίζει να τον υποστηρίζει κι αυτόν ναρκισσιστικά ώστε να κρατά την προσωπικότητά του στα χέρια της σε μια  περίοδο που είναι όμως εξαιρετικά ευάλωτος.

Αν σήμερα οι προκλήσεις του 21ου αιώνα βρίσκονται μπροστά μας όλοι μας γνωρίζουμε πως  η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο θα έρθει από τους έφηβους όταν αυτοί ενηλικιωθούν. 

Αρκεί όμως να ενηλικιωθούν σωστά ώστε τα ευχολόγιά μας να τα μετατρέψουν σε πράξεις.

Να θέσουν τη νέα τεχνολογία στην υπηρεσία της ανθρωπότητας.

Να κάνουν  την προστασία του περιβάλλοντος  υπόθεση όλων μας.

Να φέρουν  παγκόσμια συνεννόηση για τον αφοπλισμό, την ειρήνη, τη συνεργασία των λαών ώστε να σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

Τότε, η νέα τάξη πραγμάτων που σήμερα ακούγεται ως απειλή, θα αρχίσει να εκφράζει τους λαούς και όχι τα κέντρα εξουσίας όπως συνήθως γίνεται. 

Απ΄αυτή τη στήλη, οι εκπαιδευτικοί του Αριστοτελείου Εκπαιδευτηρίου Σερρών επιθυμούν να προσεγγίσουν θέματα εκπαιδευτικού περιεχομένου ή θέματα σχετιζόμενα με τους εφήβους, που αποτελούν την ηλικιακή ομάδα με την οποία συνεργάζονται και αλληλοεπιδρούν. Βασική επιδίωξη, η πρόκληση προβληματισμού και ενδεχομένως η παροχή βοήθειας σε γονείς και μαθητές να δουν καθαρότερα τα θέματα που τους απασχολούν, έστω κι αν δεν τους αφορούν άμεσα.

(1) Εθισμός στο Διαδίκτυο

(2) Βία κατά των γυναικών στην εποχή του covid.

(3) Ένας πλανήτης σταλμένος από τα μαθηματικά…